Het lijden van een Kazachse struisvogel

Struisvogels googlen is mijn favoriete bezigheid tijdens de middag dip. Niks vier uur cup-a-soup, vier uur struisvogel plaatjes zoeken. Ik kan me niet voorstellen voorstellen dat er mensen zijn die liever kattenplaatjes bekijken. Vorige zomer tuimelde ik echter bijna in een depressie door de aanblik van mijn lievelingsdier. Dat gebeurde in Kazachstan en wel als volgt.

In Almaty  ligt de Kok Tobe berg, de grootste toeristische attractie in de klassieke zin van het woord. Entreegeld, kabelbaantje omhoog, souvenirkraampjes: dat werk. Gelukkig was er ook nog wat Sovjets aan, daarvoor waren we tenslotte naar deze regio afgereisd. Allereerst waren er roestige, krakkemikkige kermisattracties, wellicht afgestaan door het Westen. Ondanks dat niemand zich aan die attracties waagde, werden ze toch aangezet. Om ze aan te prijzen. “Kijk hoeveel onzichtbaren plezier beleven aan deze zweefmolen!” Het werkte. Toen wij de berg verlieten zat er een Kazach in een schommelend piratenschip en ‘één Rus in een botsautootje. Eenzaam botsend tegen de stilstaande wagentjes.

Het tweede gedeelte van deze zaligmakende bergtop bestond uit een dierenparkje. Een volière vol kippen waarin de een pauw zijn kont niet kon keren en dus boos vanaf een tak naar de toeschouwers loerde. Een hokje waarin twee herten gefrustreerd op zoek gingen naar een stukje privacy. En het struisvogelhok. De struisvogel was alleen en zag er uitermate panisch uit. Hij pikte af en toe wat vergaan hooi en verdorde blaadjes. Keer op keer teleurstelling natuurlijk. Als een struisvogel gedesillusioneerd kon kijken, had dit exemplaar er zeker recht op.

Na de desillusie van de dode fauna begon de vogel rond te lopen, driftig zijn nek en kop bewegend. Hij maakte zich klaar voor zijn volgende maaltijd: het hek van zijn verblijf. Het dier zette zijn snavel in de dunne tralies en begon er als een malle aan te rukken, waarop het hek begon te rammelen. Het beest raakte op zijn beurt nog meer in paniek en begon weer panisch rond te lopen. Dit sneue ritueel herhaalde zich meerdere malen.

Ten slotte volgde de de intrieste finale. Op de grond van het verblijf van onze geplaagde hoofdfiguur lag een plastic bekertje. Jawel, op de Kok Tobe kunnen bezoekers vrolijk plastic bekertjes met snacks kopen om de gevangenen te voeren. Daar blijft het niet bij, want als je een dier gevoederd hebt, gooi je het plastic bekertje gewoon het verblijf in. Logisch. En zo begon de struisvogel  het bekertje op te pikken met zijn snavel. Hij liet het ding een paar keer vallen, maar hij was niet van plan op te geven. De laatste keer dat we hem zagen, was hij vast van plan het bekertje volledig te verorberen.

Toen zijn we weggelopen. Een Sovjet dierenpark is al erg genoeg. Hallo, wij zijn Westerlingen. Een buidelrat in Blijdorp heeft hier meer ruimte dan een bijstandsmoeder in een achterstandswijk. Struisvogel suïcide in een Sovjet zoo was dus echt te veel van het goede. Ik hoop voor de struisvogel dat de pogingen zijn gelukt. Zo niet: Samsung wees eens lief en geef dat beest een VR-set.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *